09
N, Maj
Witamy, Gość
Nazwa użytkownika: Hasło: Zapamiętaj mnie

TEMAT:

walki o ornete - 11 luty 2017/01/24 03:25 #16

  • romek
  • romek Avatar Autor
Wurmditt? Być może błąd w nazwoe Ornety

Załączniki:

walki o ornete - 11 luty 2017/01/24 03:42 #17

  • romek
  • romek Avatar Autor
Wojska 2. Frontu Białoruskiego, które doszły do Zalewu Wiślanego, zostały wkrótce zaatakowane przez wojska niemieckie. Niemieckie dowództwo miało nadzieje, że pomyślna realizacja tego uderzenia pozwoli im odtworzyć lądowe połączenie z Pomorzem i bezpośrednia łączność z głównymi siłami Wehrmachtu. W tym celu w południowej części Lidzbarskiego Rejonu Umocnionego zostały skoncentrowane cztery dywizje piechoty, dywizje „Gro&dcutschland" i „Hermann Goring 2", 24. Dywizja Pancerna, a także 277. Brygada Dział Szturmowych i prawdopodobnie 209. Brygada Dział Szturmowych. W nocy z 26 na 27 stycznia wojska 4. Armii nieoczekiwanie przeszły do natarcia w kierunku na Elbing (Elbląg). Na wąskim odcinku Niemcom udało się przerwać obronę 48. Armii i otoczyć 17. Dywizje Strzelecką na zachód od Wordmitt (Orneta). Walki trwały nieprzerwanie dwa dni. Niemcy zajęli Muhlsberg (Młynary) i kontynuowali ataki na zachód od miasta.

walki o ornete - 11 luty 2020/02/06 23:59 #18

  • Anonim
  • Anonim Avatar Autor
W tym czasie w Elblągu na 4 Armię czekała 7. Dywizja Pancerna która zdołała odblokować drogę do Gdańska co umożliwiało ewakuację cywilów.

walki o ornete - 11 luty 2020/02/07 14:13 #19

  • Anonim
  • Anonim Avatar Autor
Orneta miała ogromne szczęście że wyzwoliciele ziem odzyskanych nie spalili miasta wzorem Olsztyna Młynar czy Elbląga

walki o ornete - 11 luty 2020/02/07 16:23 #20

  • Tarnkappe
  • Tarnkappe Avatar Autor
Kontrofensywa niemiecka operacja „Tarnkappe” widziana od strony prl - owskiej propagandy. KAZIMIERZ SOBCZAK

W wyniku szybkiego posuwania się jednostek 2 Frontu Białoruskiego w kierunku Elbląga, a 3 Frontu Białoruskiego w kierunku Królewca, 4 armia niemiecka, znajdująca się na pozycjach obronnych między Nowogrodem a Łomżą oraz w rejonie Gąbina, została dwustronnie głęboko oskrzydlona. W związku z ogólnym pogorszeniem się położenia strategiczno-operacyjnego w Prusach Wschodnich gen.Reinhardt 22 stycznia wycofuje 4 armię z linii Gąbin — Augustów — Łomża do rejonu Bartoszyce — Lidzbark — Dobre Miasto.
Dowództwo niemieckie oceniło wytworzoną sytuację jako nadającą się do wykonania silnego przeciwuderzenia w kierunku zachodnim, przerwania znajdującego się jeszcze w ruchu radzieckiego frontu okrążania i połączenia się na lewym brzegu Wisły z głównymi siłami 2 armii polowej gen. Weissa. W związku z tym gen. Hossbach otrzymał rozkaz, aby przygotował siły 4 armii polowej oraz rozbitków 3 armii pancernej i wykonał przeciwuderzenie w kierunku Orneta — Elbląg. W tym celu rozpoczął on koncentrację swoich sił, dążąc do utworzenia z nich szyku bojowego przypominającego kohortę rzymską. Miał to być duży czworobok, na przodzie którego uderzać miały najmniej wykrwawione jednostki, zabezpieczone ze skrzydeł i z tylu przez oddziały pancerne. 6 korpus armijny pod dowództwem gen. piechoty H. Grossmanna wysłany został do rejonu: Orneta — Dobre Miasto w celu wykonania głównego uderzenia na Elbląg. Jego prawe skrzydło osłaniać miał 26 korpus armijny (3 armia pancerna) pod dowództwem gen. piechoty G. Matzky’ego, który znad Pregoły przerzucony został w rejon Pieniężna. Południowe skrzydło 6 korpusu zabezpieczać miał znajdujący się na północ od Olsztyna 7 korpus. Ponadto w rejonie Biskupca przygotowywał się 20 korpus piechoty, a między Kętrzynem i Reszlem 41 korpus pancerny. Na zachodnim brzegu rzeki Łyny, na północ od Bartoszyc, grupowały się oddziały dywizji pancernej „Hermann Góring”.
Przeciwuderzenie wojsk niemieckich z lidzbarskiego rejonu umocnionego wykonane zostało 26 stycznia o godzinie 19,00. Rozpoczął je 6 korpus armijny siłami dwóch dywizji (131 i 170) w kierunku Rożnowo — Pasłęk. Do działań zaczepnych przeszły także dwie dywizje 26 korpusu, uderzając w kierunku Pieniężno — Młynary. 7 korpus niemiecki nie zdołał jednak przygotować się i rozpocząć w terminie planowanego kontrataku.

Początkowo Niemcom udało się uzyskać pewne sukcesy. Przełamali rozciągnięty szyk bojowy 48 armii radzieckiej i przesunęli się od 15 — 20 km na zachód. Do krwawych walk doszło między innymi o miejscowość Żardeniki, która kilka razy przechodziła z rąk do rąk. Do 28 stycznia jednostki 6 korpusu niemieckiego osiągnęły linię Rogajny — Piergozy.
W celu niedopuszczenia do dalszego przesuwania się wojsk niemieckich na zachód marszałek Rokossowski skierował dla wsparcia 48 armii gen. Gusiewa 8 korpus zmechanizowany z 5 armii pancernej oraz odwodowy 8 korpus pancerny gwardii. W wyniku tego przedsięwzięcia obrona radziecka została znacznie wzmocniona, a jednostki niemieckie do 31 stycznia odrzucono na podstawy wyjściowe i zmuszono do zajęcia obrony w zamkniętym już faktycznie kotle na
południe od Królewca w rejonie: Braniewo — Orneta — Lidzbark Warmiński — Bartoszyce.

Dowództwo niemieckie liczyło, ze potężne fortyfikacje umocnionego rejonu Lidzbarka Warmińskiego zdołają wstrzymać dalsze natarcie wojsk radzieckich. Wydane rozkazy dla oficerów i żołnierzy nakazywały utrzymać zajmowane pozycje za wszelką cenę, nie licząc się z żadnymi stratami.

Dowódca 3 Frontu Białoruskiego, gen. Czerniachowski, przystępując do likwidacji okrążonych wojsk niemieckich zdecydował w pierwszej kolejności uderzyć przeciwko zgrupowaniu lidzbarskiemu. Siły niemieckie w tym rejonie składały się głównie z jednostek 4 armii, która wykorzystała umocnienia obronne ciągnące się lukiem od wybrzeża Zalewu Wiślanego pod Fromborkiem poprzez Ornetę, Lidzbark Warmiński, Bartoszyce, Sępopol, Cyntę do Zalewu Wiślanego dla zorganizowania silnej obrony. W pasie tym Niemcy posiadali ponad 900 betonowych schronów bojowych. Na oddzielnych odcinkach liczba schronów bojowych na 1 km frontu wynosiła 15—16.
Dla wzmocnienia systemu obrony większe osiedla przekształcono w ośrodki i punkty oporu.
Skoncentrowanie na niewielkim obszarze znacznych sił i środków pozwoliło dowództwu niemieckiemu uzyskać większe od przeciętnego ich nasycenie na każdy kilometr frontu. Wymagało to od dowództwa radzieckiego należytego przygotowania i zabezpieczenia wojsk, które miały wziąć udział w likwidacji tego zgrupowania. Uderzenie jednostek 3 Frontu Białoruskiego przeciwko lidzbarskiemu zgrupowaniu niemieckiemu w lutym 1945 roku charakteryzowało się szczególnie zaciętymi bojami na podejściach do poszczególnych punktów, ośrodków i węzłów oporu znajdujących się w miejscowościach: Cynia — Iławka — Górowo Iławeckie — Pieniężno — Orneta i innych.
Pokonując silny opór ogniowy i łamiąc obronę niemiecką, jednostki radzieckie uderzając z północy i z południa stopniowo zmniejszały pierścień okrążenia i spychały jednostki nieprzyjaciela do wybrzeża Zalewu Wiślanego. W wyniku lutowych walk jednostki radzieckie posunęły się od 30 do 50 km, a teren zajmowany przez wojska niemieckie zmniejszył się do 40 km długości i 20 głębokości - 800 km2.
Ostatni etap działań bojowych przeciwko lidzbarskiemu zgrupowaniu niemieckiemu rozegrał się w rejonie autostrady z Królewca do Elbląga oraz na samym wybrzeżu, z którego wycofujące się niemieckie oddziały 4 armii polowej oraz ludność cywilna pospiesznie przeprawiały się na Mierzeję Wiślaną w celu dalszej ewakuacji przy pomocy okrętów wojennych i statków ratowniczych do Gdyni i Gdańska. 29 marca cały lidzbarski obszar operacyjny znajdował się w rękach wojsk radzieckich, a zgrupowanie niemieckie na południe od Królewca zostało zlikwidowane.

walki o ornete - 11 luty 2020/02/07 16:49 #21

  • gen. płk. Aleksander Gorbatow
  • gen. płk. Aleksander Gorbatow Avatar Autor
Po zdobyciu Muszak główne siły wymienionych jednostek skierowano na Olsztyn, który wyzwolono 22 stycznia. W dniu następnym natarcie wojsk radzieckich zostało wstrzymane na północ od Olsztyna. W toku ciągłych i ciężkich walk armia przesunęła się zaledwie 3—5 kilometrów na północ. Wojska radzieckie znalazły się na skraju wewnętrznego północno-zachodniego systemu obronnego. Ponadto Niemcy organizowali system obronny również na bieżąco, korzystając z naturalnych warunków topograficznych i przyrodniczych. Silnymi punktami i ośrodkami oporu stawały się rzeki i brzegi jezior porośnięte sosnowym lasem. W dodatku Niemcy zrywali tamy i zatapiali niziny oraz wąwozy. W ten sposób teren do walki i zdobycia stał się bardzo trudny.

Nie patrząc na powyższe przeszkody, żołnierze radzieccy w ciężkich wielodniowych bojach 1 lutego dotarli do Dobrego Miasta. Późnym wieczorem tegoż dnia, o godzinie 23 czasu moskiewskiego, wojsko radzieckie ruszyło do szturmu po krótkim ostrzale artyleryjskim. Walki na ulicach miasta trwały 4 godziny. 2 lutego o godzinie 3 nad ranem Dobre Miasto wyzwolono.

Dalszym celem była Orneta. Walki o Ornetę rozpoczęły się 14 lutego i trwały całą dobę. Dnia 15 lutego Ornetę wyzwoliły jednostki radzieckie 3 armii, większość sił tejże armii skierowano do Pieniężna. 14 lutego 41 korpus przełamał opór niemiecki w okolicach Pieniężna i otoczył miasto ze wschodu i północnego wschodu. Po silnym ostrzale artyleryjskim do zdobycia miasta wydzielono 35 korpus, natomiast 41 korpus utrzymywał zdobyty teren i blokował możliwość pomocy niemieckiej. Walki o miasto trwały przez całą noc z 17 na 18 lutego, ostatecznie zdobyto Pieniężno nad ranem 18 lutego.

walki o ornete - 11 luty 2020/02/07 18:02 #22

gen. płk. Aleksander Gorbatow napisał: Walki o Ornetę rozpoczęły się 14 lutego i trwały całą dobę. Dnia 15 lutego Ornetę wyzwoliły jednostki radzieckie 3 armii,


W istocie natarcie radzieckiej 3 Armii, zwłaszcza na jej lewym skrzydle, napotkało na bardzo duże trudności. W rejonie Pieniężna niemieckie oddziały skutecznie broniły się w oparciu o rzeki Warnę i Wałszę. Ponieważ 16 lutego nie było postępów radzieckiej 3 Armii w walkach o Pieniężno, jej dowódca gen. Gorbatow postanowił zmodyfikować plan natarcia. Zamierzał mianowicie związać walką niemieckie siły na prawym skrzydle 3 Armii Przyciągnięciu na prawe skrzydło wszystkich odwodów nieprzyjaciela miało służyć wsparcie silną artylerią natarcie 41 Korpusu Strzeleckiego
(KS). Plan szturmu na Pieniężno zakładał nocne uderzenie niewielkimi oddziałami celem zdobycia przyczółków na rzekach Warnie i Wałszy, a następnie przegrupowanie oddziałów tak, by tej samej nocy siły 35 KS mogły zaatakować miasto. Już po północy 17 lutego oddziały 41 i 35 KS zdobyły wyznaczone przyczółki. Równocześnie część 35 KS o godz. 1.00 rozpoczęła szturm miasta. W tym samym czasie na przedni skraj niemieckiej obrony oraz na samo Pieniężno spadło 300 pocisków radzieckich katiusz. Do godz. 3.00 radzieckie oddziały wdarły się do wschodniej i południowej części miasta. W nocnych walkach radziecka piechota, działając w rozproszonych niewielkich grupach, prowadziła walki uliczne.

Do godz. 7.00 niemieckie oddziały zostały wyparte z Pieniężna, a do godz. 9.00 zostały odrzucone również ze stacji kolejowej położonej na północ od miasta. Ostatecznie 17 lutego siły 3 Armii zdobyły Pieniężno, odrzucając na północ VI Korpus Armijny (131 Dywizja Piechoty i resztki 18 Dywizji Grenadierów Pancernych) oraz doprowadzając do licznych włamań w linii frontu. Tego samego dnia oddziały niemieckie zostały zmuszone do wycofania się z Ornety. 17 lutego wieczorem, oddając cześć wojskom 3 FB, 20 salwami z 224 dział, uczczono w Moskwie zdobycie Pieniężna i Ornety.

Войскам, участвовавшим в боях за овладение городами Вормдитт и Мельзак, приказом ВГК от 17 февраля 1945 г. объявлена благодарность и в Москве дан салют 20 артиллерийскими залпами из 224 орудий.
Prawda? Nie ma takiej.
Za tę wiadomość podziękował(a): Aszok

walki o ornete - 11 luty 2020/02/08 11:21 #23

  • Anonim
  • Anonim Avatar Autor
Wcześniejsze styczniowe wejście sowietów do Ornety było moim zdaniem bardzo prawdopodobne. Oficjalne źródła rosyjskie nie są za bardzo wiarygodne.

walki o ornete - 11 luty 2020/02/08 17:16 #24

Anonim napisał: Oficjalne źródła rosyjskie nie są za bardzo wiarygodne.


Dokładnie, oficjalne komunikaty często przekazywały stan pożądany sytuacji zamiast rzeczywistego przebiegu. Przykładem są działania w czasie nieudanej próby przebicia się niemców na zachód pod koniec stycznia pomiędzy wsiami Klein i Adlig Schwenkitten czyli Świękity a Dittrichsdorf Biała Wola. W całej zadymie brał udział późniejszy noblista Aleksander Isajewicz Sołżenicyn którego sowieci aresztowali za zdradę komunizmu.
Prawda? Nie ma takiej.

walki o ornete - 11 luty 2020/02/08 18:31 #25

  • Anonim
  • Anonim Avatar Autor
Wygląda że data zdobycia Ornety przez sowietów nie jest do końca pewna. Za pewnik można przyjąć okres pomiędzy 15 a 17 lutego. Pierwszy kontakt z miastem ruskie miały chwilę przed kontruderzeniem gen. Hossbacha

walki o ornete - 11 luty 2020/02/08 22:03 #26

  • Anonim
  • Anonim Avatar Autor

Krzysztof U napisał: Przykładem są działania w czasie nieudanej próby przebicia się niemców na zachód pod koniec stycznia pomiędzy wsiami Klein i Adlig Schwenkitten czyli Świękity a Dittrichsdorf Biała Wola. W całej zadymie brał udział późniejszy noblista Aleksander Isajewicz Sołżenicyn którego sowieci aresztowali za zdradę komunizmu.


O jaką sytuację frontową chodzi? Słynne jezioro Tonka?

walki o ornete - 11 luty 2020/02/10 18:41 #27

  • Anonim
  • Anonim Avatar Autor
W czasie likwidacji kotła lidzbarskiego sowiecka 4 Armia panowała w powietrzu. Jedynym ratunkiem dla prusaków była pogoda.

2 luty 1945. Dwa Ił-2 z 198SzAP dowodzone przez lejt. Powatajewa i lejt. Asanowa na szosie Lubomino (Arnsdorf) – Orneta (Wormditt) wykryli zgrupowanie do 30 samochodów i 50 podwód, a na stacji Orneta eszelon złożony z parowozu i 8 wagonów. Kolejne zgrupowanie wykryli na wsch. obrzeżach Ornety, a liczyło do 40 samochodów i 70 podwód. Na drogach Lubomino- Wolnica (Freimarkt) i Orneta – Mingajny znajdowały się mniejsze grupy liczące po 5-7 samochodów i 10-15 podwód. Będąc nad Ornetą piloci zeszli na wysokość 100m i zostali ostrzelani przez silny ogień flaku, wykonali manewr obronny i zaczęli atakować rozpoznane cele zrzucając połowę bomb. Następnie ruszyli w kierunku Pieniężna, zawrócili w prawo i wykorzystując osłonę chmur zaatakowali cele na drodze Lubomino-Orneta. Podczas wychodzenia z 2 ataku lejt. Powatajew skierował się na lotnisko znajdujące się na płn.-wsch. Ornety, gdzie znajdował się myśliwiec FW-190 z pracującym silnikiem, z kolei lejt. Asanow został trafiony przez flak i odleciał w kierunku własnego lotniska, ale ostatecznie wylądowała w Przasnyszu. Lejt. Powatajew mimo, że był sam, ruszył na rozpoznanie wzdłuż drogi Pieniężno-Piotrowiec, gdzie rozpoznał do 40 samochodów i 60 podwód. W Piotrowcu bombami i ogniem działek zaatakował kolejne zgrupowanie liczące 20 samochodów i 70 podwód. Po wyjściu z ataku powrócił na swoje lotnisko. Efekt jego ataków to zniszczone 3 samochody, 5 podwód i zabitych 15 żołnierzy.

Myśliwce Jak-9 należące do 162IAP również atakowały cele naziemne razem ze szturmowcami. Przykładowo lecąca w osłonie grupy Ił-2 para Jak-9 z pilotami lejt. Bachiriew i mł.lejt. Szur z wysokości 800m atakowali kolumny samochodowe w rejonie Ornety i Henrykowa niszcząc 3 samochody. Nie obyło się bez strat, gdyż z zadania nie wróciły 2 Ił-2 z 312SzAP (kpt. Gorodnyj – sierż. Momiedow oraz mł.lejt. Fiedotkin – mł.sierż. Zołnikow) oraz Jak-9 z 162IAP pilotowany przez lejt. Ułanowa. Los maszyn i pilotów nie znany.

3 luty 1945. Radzieckie lotnictwo bombardowało i ostrzeliwało z broni pokładowej główną linię walk na lądzie, a także obszary tyłowe. Największe naloty lotnictwa szturmowego zostały skierowane na okolice Ornety i Pieniężna.

Rozkaz zaatakowania wojsk niemieckich otrzymała również 233SzAD, która całym składem w grupach po 4 Ił-2 pod osłoną myśliwców 309IAD miała atakować w rejonach: Orneta, Ignalin (Reimerswalde), Pieniężno i Elbląg. Łącznie 39 załóg wykonało 91 lotów bojowych, w rezultacie których zniszczono 7 czołgów, 127 samochodów, 108 podwód, 5 dział polowych, 5 dział i działek plot., 2 transportery opancerzone, 10 eszelonów i do 260 żołnierzy. Grupa 8 Ił-2 z 62SzAP, którą dowodził kpt. Wozdwiżenskij wyleciała na niszczenie wojsk niemieckich na drodze Orneta –Pieniężno. Na trasie w rejonie Henrykowa zostali silnie ostrzelani przez flak. Na drodze zauważyli duże zgrupowanie czołgów, pojazdów i artylerii, które natychmiast zaatakowali przyjmując formację „zamkniętej żmijki”. W związku z silnym ogniem opl. rozkaz zdławienia baterii w rejonie Henrykowa otrzymała czwórka lejt. Łunkowa, pozostałe Ił-2 z wysokości 500m lotem koszącym, wykonując 5 zejść nad cel, najpierw unieruchomili kolumnę bombami, a później bronią pokładową niszczyli wojsko i sprzęt. W wyniku ataku zniszczono 2 czołgi, do 40 samochodów, do 15 podwód, 5 dział polowych i 2 działa plot. Jednak 233SzAD poniosła też straty, gdyż z lotu bojowego nie wróciły 2 Ił-2 z załogami: lejt. Prizow- mł.sierż. Zonow oraz mł.lejt. Grizodub – mł.sierż. Chołtunow. Ich los nieznany. Osłonę 233SzAD zapewniały Jaki-9 z 162IAP, który wykonał tego dnia 50 lotów bojowych.

233SzAD zgodnie z rozkazem dowódcy 4AP grupami w składzie 4-8 Ił-2 miała atakować wojska niemieckie w rejonach: Lelkowa, Pieniężna, Pakosz, Piotrowca, ale także pod Elblągiem. Łącznie 53 szturmowce wykonały 90 lotów bojowych, z czego 30 na Elbląg. W rezultacie nalotów zniszczono 1 czołg, do 100 samochodów, 75 podwód, 10 dział polowych i zabito do 240 żołnierzy. I tym razem Ił-2 poniosły straty od ognia niemieckiej artylerii plot. i tak: Ił-2 z 312SzAP z załogą mł.lejt. Nekljudow- mł.sierż. Szafranow podczas ataku został trafiony ogniem flak w rejonie Mingajn i podczas przechodzenia linii frontu spadł wbijając się w ziemię w okolicach m. Nowosady (Wosseden). Samolot spłonął wraz załogą

5 luty1945r. 10 ORAP wykonał 23 loty rozpoznawcze nad terytorium Niemców (wysłano 5 Po-2, 8 Ił-2 i 10 Pe-2). Z lotów nie wróciły 2 załogi na samolotach Pe-2. Ciekawy jest zwłaszcza jeden z tych przypadków, otóż po godz. 13 na rozpoznanie wyleciał Pe-2 z numerem burtowym „18” z zadaniem przeprowadzenia na trasie Braniewo-Orneta fotografowania umocnień obronnych na odcinku Nowa Pasłęka – Lubomino. Załoga była dość kombinowana: dowódca st.lejt. Iwan Kaminskij, nawigator kpt. Georgij Michiejew (Bohater Związku Radzieckiego) i jako strzelec-radiotelegrafista st.lejt. Illicz Sołomonow (szef łączności eskadry). W czasie wykonywania zadania radziecki Pe-2 został zaatakowany na wysokości 5500m przez 7 Bf-109G, najprawdopodobniej z III/JG51. Niemcy atakowali w dwóch grupach 3 i 4 samolotów kolejno podchodząc do ataku z góry i z dołu. Wkrótce samolot był poważnie uszkodzony, gdyż przestrzelone były lotki i zbiornik paliwa, płonęło prawe skrzydło, a Michiejew i Sołomonow byli ranni w nogi. Mimo to Sołomonowowi udało się zestrzelić jeden z myśliwców Bf-109 (twierdził również, że kolejne 2 uszkodził), a Kaminskij usiłował dolecieć nad swoje terytorium. Na wysokości 1000m samolot zaczął intensywnie płonąć i załoga postanowiła ewakuować się na spadochronach, wyskoczyli ranni pilot i strzelec, natomiast nawigator kpt. Michiejew zginął w samolocie, który ostatecznie upadł 4 km na płn. od Miłakowa w lesie pomiędzy osiedlami Głodówko i Pawełki. Ranny w prawą nogę Sołomonow skakał z wysokości 300-400m, a spadochron otworzył się tuż nad ziemią, co spowodowało, że przy lądowaniu odniósł kolejne obrażenia klatki piersiowej. Obaj przeżyli i zostali awansowani na kapitanów

14 luty 1945. Tego dnia do działań wkracza 182SzAD, która otrzymała zadanie atakowania całym składem, w celu niszczenia artylerii i piechoty niemieckiej w rejonie: Radziejewo (Sonnwalde), Różaniec (Rosengarth), Pieniężno i Henrykowo (Heinrikau) i dalej w kierunku płn.-zach. Jednak ze względu na zła pogodę jednostki dywizji mogły wykonywać działania znacznie ograniczone, bowiem wykonano tylko 23 loty bojowe, w których zniszczono: 11 samochodów, 6 podwód, skład wojskowy na płn-zach. od Radziejewa, zabito do 195 żołnierzy, a ponadto zdławiono ogień 1 baterii artylerii polowej i 3 działek plot. Grupy Ił-2 atakowały w odstępach 10-15min. w ugrupowaniu „swobodny krąg”. Z zadania bojowego nie wróciły 2 Ił-2 z 64SzAP z załogami mł.lejt. Moszkow- strz. Anisimow (2) oraz lejt. Abdumin – st.sierż. Mołczanow (18). Oba Ił-2 należały do tej samej grupy liczącej 6 samolotów, zostały trafione ogniem plot. i odstały od grupy. Los załóg nie znany.

Więcej info na stronie www.historiabraniewa.hekko.pl/index.php/...ejonie-braniewa-1945



Załączniki:

walki o ornete - 11 luty 2020/02/11 09:20 #28

Super stronka. Dzięki za linka
Prawda? Nie ma takiej.

walki o ornete - 11 luty 2020/02/11 18:04 #29

  • Anonim
  • Anonim Avatar Autor

Anonim napisał: Więcej info na stronie www.historiabraniewa.hekko.pl/index.php/...ejonie-braniewa-1945


Zajebista stronka. Złomiarze z piszczałkami będą mieli co robić.

Re: walki o ornete - 11 luty 2020/02/14 10:38 #30

  • Anonim
  • Anonim Avatar Autor

Anonymous napisał: Bez względu na wielkość strat w związku z 17 DP w literaturze można się spotkać z relacją mówiąca o zbiorowej mogile żołnierzy rosyjskich w rejonie jeziora Tonka (Biala Wola).Robert1


W okolicach Biała Wola Świękity Niemcy kompletnie zaskoczyli dywizjony 68. Brygady Artylerii Armatniej. Wcześniej kilu żołnierzy zmarło po zatruciu alkoholem metylowym i glikolem.

Uderzenie niemieckiej straży przedniej na nieosłoniętą przez piechotę 53 KS artylerię ustawioną pod Świękitami było piorunujące. Została ona niemal zmieciona z pozycji, zostawiając działa. Czerwonoarmiści w pośpiechu uciekali przez zaśnieżone pola. Podczas niemieckiego ataku zginął dowódca 2 dywizjonu, major Paweł Afanasiewicz Bojew, a także dowódca 5 baterii, lejtnant Nikołaj Timofiejewicz Miagkow. Pięciu innych oficerów przepadło bez wieści, w tym dowódcy 7 i 8 baterii. Zginęło dwóch podoficerów, trzech kolejnych było rannych, 18 zaginęło. Z grona szeregowych śmierć poniosło ośmiu, 10 odniosło rany, a o 27 dalszych nie było żadnych wiadomości.